درباره شاهنامه

در دورانی که پارسی رونق نداشت حکیم توس کاخی بلند بر آستانه ی ادبیات جهان بنا کرد . منابعی که او از آنها استفاده کرد اشعار و نوشته هایی مانند اوستا ، یشت ها و خودای نامک و متون کهنی است که امروزه خواندن آن برای هر یک از ما مایه مباهات و افتخار است . در بیت بیت اشعار فردوسی کلامی است از روشنی برای کسانی که خرد پیشه می کنند. برای مثال

به نام خداوند جان و خرد = آنگونه که اشو زرتشت در گاتها می گوید اورمزدایی که جان می دهد و خرد را می آفریند

خداوند کیوان و گردان سپهر = آسمان چرخنده یعنی برخلاف اروپاییان که تا چند قرن پیش گمان می کردند همه‌چیز ثابت است و بعد از مدتها گمان کردند که‌ همه چیز دور زمین می چرخد ایرانیان چرخش آسمانها را از پیش از اسلام می دانستند و در جایی دیگر حکیم از گرد بودن زمین سالها پیش از کوپرنیک و گالیله سخن می گوید که استناد کلام او به آبان یشت است که می گوید گرشاسب آرزو داشت که در این زمین وسیع و گرد و گردنده تا کرانه های دور بتازد و بر دشمن پیروز گردد( و قسمتهای متعدد دیگری از یشت ها و ویسپرد که از گرد و گردنده بودن زمین سخن می گویند )

شاهنامه ی فردوسی در دورانی نگاشته شد که هویت ایرانی از میان رفته بود ، ایرانشهر که به همت شاهان گذشته ی ایران از کوروش تا یزدگرد بنیان گذاشته شده بود از میان رفته بود و این مسخ آنگونه بود که تا قرنها پس از فردوسی نیز وطن برای شاعران معنی شهر و ده و روستای خود را داشت . اما فردوسی تاریخ گذشته را به آینده پیوند داد و با همت او و شاعران و مردمانی که اندیشه ی او را حفظ کردند ققنوس ایران بار دیگر سر از خاک‌بیرون آورد و جانی تازه گرفت .

با امید که هر ایرانی بدور از تعصب و برای اینکه بداند شاهنامه برای چه و در چه دورانی سروده شده آن را بخواند و به رنجی که در عمق آن است پی ببرد

ارادتمند #مهدی_ازوج_هومن ، استفاده از متون با ذکر منبع مجاز است .در غیر اینصورت شامل پیگرد قانونی خواهد شد





/ 0 نظر / 11 بازدید